Podczas analizy procesu wykonania przekładni ślimakowych stwierdzono następujące zdolności produkcyjne poszczególnych stanowisk roboczych:<br> Ograniczeniem dla tego procesu są stanowiska <br><br> <table><tr><td>Stanowiska tokarskie</td><td>248 szt./tydzień</td></tr><tr><td>Stanowiska frezarskie</td><td>176 szt./tydzień</td></tr><tr><td>Stanowiska do malowania</td><td>117 szt./tydzień</td></tr><tr><td>Stanowiska montażowe</td><td>134 szt./tydzień</td></tr><tr><td>Stanowiska kontrolne</td><td>258 szt./tydzień</td></tr><tr><td>Stanowiska testowe</td><td>186 szt./tydzień</td></tr></table>

Odpowiedź "malarskie" jest jak najbardziej trafna. W produkcji często jest tak, że to stanowiska z najniższą wydajnością stają się wąskim gardłem, które ogranicza całą produkcję. Dla przekładni ślimakowych, stanowiska malarskie mają zdolność produkcyjną tylko 117 sztuk na tydzień, a to sporo mniej niż na przykład na tokarskich czy frezarskich. Wiele firm korzysta z metod Lean Manufacturing, które skupiają się na pozbywaniu się marnotrawstwa i podnoszeniu efektywności. Identyfikacja wąskich gardeł jest w tym procesie kluczowa. Z praktyki wiem, że zrozumienie, które stanowisko blokuje produkcję, pozwala lepiej planować harmonogram i zasoby, co pomaga zminimalizować przestoje. Ważne jest też, żeby monitorować zdolności produkcyjne i je optymalizować, co może znacząco poprawić konkurencyjność na rynku.