Jaką wartość ma zębowy wskaźnik intensywności próchnicy u dwóch pacjentów, u których zauważono:<br> – pierwszy pacjent – liczba zębów stałych 28, w tym:<br> – 3 zęby z próchnicą na powierzchni okluzyjnej<br> – 5 zębów z próchnicą na powierzchni okluzyjno-mezjalnej<br> – drugi pacjent – liczba zębów stałych 28, w tym:<br> – 4 zęby z próchnicą na powierzchni okluzyjnej<br> – 2 zęby na powierzchni okluzyjno-dystalnej<br> – 2 zęby na powierzchni mezjalno-okluzyjno-dystalnej?

Zębowy wskaźnik intensywności próchnicy (CPI) jest ważnym wskaźnikiem oceny stanu zdrowia jamy ustnej pacjentów. W przypadku analizy dwóch pacjentów, musimy zrozumieć, jak oblicza się wskaźnik. CPI uwzględnia wszystkie zęby stałe, w tym zęby z próchnicą. Pierwszy pacjent miał 8 zębów z próchnicą (3 okluzyjne + 5 okluzyjno-mezjalne), a drugi pacjent 8 zębów z próchnicą (4 okluzyjne + 2 okluzyjno-dystalne + 2 mezjalno-okluzyjno-dystalne), co daje łącznie 16 zębów z próchnicą. Jednak aby obliczyć wskaźnik intensywności próchnicy, należy uwzględnić tylko zęby, które są dotknięte próchnicą i ich lokalizację. W przypadku całkowitego zębowego wskaźnika intensywności próchnicy dla obu pacjentów należy podzielić łączną liczbę zębów z próchnicą przez całkowitą liczbę zębów, co daje 16/28 = 0,57. W zaokrągleniu wskaźnik wynosi 8. W praktyce, wskaźnik ten może być użyteczny w planowaniu leczenia stomatologicznego oraz w monitorowaniu skuteczności działań profilaktycznych. Wiedza na temat CPI jest kluczowa dla dentystów, którzy chcą skutecznie ocenić ryzyko próchnicy i podejmować odpowiednie działania w zakresie profilaktyki oraz leczenia.