Ćwiczenia stabilizujące widzenie obuoczne na synoptoforze przy użyciu soczewek dodatnich są wskazane u pacjentów z akomodacją

Soczewki dodatnie podczas ćwiczeń stabilizujących widzenie obuoczne na synoptoforze stosuje się właśnie u pacjentów z nadmierną akomodacją. To jest dość charakterystyczny przypadek – u takich osób mięsień rzęskowy pracuje zbyt intensywnie, przez co obraz może być nieostry i pojawiają się trudności z utrzymaniem komfortowego widzenia obuocznego. W praktyce klinicznej zakładamy dodatnie soczewki, żeby „odciążyć” akomodację – mówiąc najprościej, oko nie musi się tak bardzo starać wyostrzyć obraz, co pozwala skupić się na samym zgraniu obuoczności i fuzji obrazów. Takie podejście bardzo często stosuje się u dzieci z tendencją do „przeakomodowania”, np. przy esoforii, gdzie nadmierna akomodacja sprzyja zezowi zbieżnemu. Z doświadczenia wiem, że ćwiczenia przy wsparciu soczewek dodatnich są kluczowe w rehabilitacji, bo uczą pacjenta kontrolować napięcie akomodacyjne. Najlepsze efekty daje systematyczność i dobrze dobrana moc soczewek – nie za duża, żeby nie rozleniwiać, ale wystarczająca do osiągnięcia równowagi między konwergencją a akomodacją. Odpowiednie ustawienie sprzętu i ścisła współpraca z terapeutą to też podstawa, żeby całość miała sens praktyczny. Warto pamiętać, że takie postępowanie wpisuje się w standardy ortoptyczne zalecane przez Polskie Towarzystwo Optometrii i Optyki oraz międzynarodowe wytyczne kliniczne.