Po serii ćwiczeń ortoptycznych uzyskano jednoczesną percepcję obrazu na obrazkach macularnych i brak percepcji małego (foveolarnego) obrazu. Efekty ćwiczeń wskazują na konieczność

Odpowiedź jest jak najbardziej trafiona, bo w opisywanej sytuacji klinicznej kontynuowanie ćwiczeń ortoptycznych to rzeczywiście najlepszy wybór. Jeżeli pacjent po serii ćwiczeń osiąga jednoczesną percepcję obrazów na obrazkach makularnych (czyli takich, które stymulują plamkę), a nie widzi jeszcze obrazu foveolarnego (czyli z samego dołeczka centralnego), to znaczy, że proces reedukacji widzenia obuocznego idzie w dobrym kierunku, ale nie został jeszcze zakończony. W praktyce – to tak jakbyśmy ćwiczyli mięsień i już widzimy efekty, ale do pełnej sprawności jeszcze trochę brakuje. W ortoptyce często zaczynamy od obrazków o większym polu widzenia, stopniowo schodząc do coraz mniejszych i „precyzyjniejszych” – to jest właśnie praca nad poprawą percepcji centralnej, aż w końcu pojawi się foveolarny obraz. Standardy postępowania mówią jasno: ćwiczenia należy prowadzić konsekwentnie, aż do uzyskania stabilnej percepcji obuocznej na obrazach foveolarnych. Z mojego doświadczenia wynika, że zbyt wczesne przerwanie lub zmiana strategii może zatrzymać postępy i utrwalić niepełne efekty terapii. Dobrym przykładem jest sytuacja, kiedy po kilku tygodniach ćwiczeń pacjent zaczyna widzieć coraz mniejsze obrazki, ale brakuje mu jeszcze stabilności, żeby utrzymać oba obrazy naraz. Wtedy najlepiej dać mu jeszcze trochę czasu i kontynuować pracę tą samą metodą. Kluczowe jest tu konsekwentne podejście i cierpliwość – standardy i literatura, takie jak zalecenia Polskiego Towarzystwa Ortoptycznego, potwierdzają właśnie takie podejście.