Skurcz mięśnia prostego górnego powoduje

Skurcz mięśnia prostego górnego oka to temat, który z pozoru może wydawać się prosty, ale kiedy zaczniemy analizować wektory sił i przyczepy anatomiczne, wcale taki nie jest. Prawidłowa odpowiedź wskazuje na uniesienie gałki ocznej (czyli patrzenie w górę), skręcenie jej ku nosowi (addukcja z odchyleniem przyśrodkowym, tzw. incyklorotacja) oraz lekkie przywodzenie. Taki właśnie ruch wynika z przebiegu mięśnia – przyczepia się on do górnej powierzchni gałki ocznej i biegnie skośnie (nie tylko osiowo w górę, ale lekko do środka). Z mojego doświadczenia wynika, że podczas badania odruchów i ruchomości gałki ocznej, szczególnie przy podejrzeniu dysfunkcji nerwu okoruchowego (III), sprawdza się właśnie ten kierunek ruchu. Podobne zagadnienia omawia się na kursach okulistycznych i neurologicznych, bo to jest podstawa przy różnicowaniu uszkodzeń nerwów czaszkowych. W praktyce klinicznej np. u pacjentów po urazach głowy albo z oczopląsem zawsze warto zwracać uwagę, czy ruch ku górze jest prawidłowy i czy nie pojawia się skręt gałki w nieprawidłową stronę. To szczególnie ważne u dzieci, gdzie wady mięśni oka potrafią prowadzić do niedowidzenia. Moim zdaniem, znajomość precyzyjnych ruchów poszczególnych mięśni jest takim elementem „must have” dla każdego, kto planuje pracować z narządem wzroku i układem nerwowym. W podręcznikach, jak np. „Anatomia Gray’a” czy „Oftalmologia praktyczna” zawsze znajdziesz potwierdzenie – mięsień prosty górny odpowiada za unoszenie, skręt do nosa i nieznaczne przywodzenie gałki ocznej.