U pacjenta stwierdzono zespół monofiksacji z 5° obszarem mroczków centralnych. Które obrazki należy zastosować do oceny stanu obuocznego widzenia na synoptoforze?

Wybór obrazków paramacularnych na synoptoforze w przypadku zespołu monofiksacji z 5° obszarem mroczków centralnych jest zdecydowanie zgodny z obowiązującymi wytycznymi okulistycznymi. Chodzi o to, że taki pacjent nie widzi centralnie, ale może korzystać z widzenia w obszarach przyległych do plamki, czyli właśnie paramakularnych. Synoptofor pozwala wtedy precyzyjnie ocenić stan obuocznego widzenia, minimalizując ryzyko pomyłki związanej z niedostępnym polem centralnym. Moim zdaniem, znajomość podziału obrazków na foveolarne, macularne, paramacularne i parafoveolarne jest bardzo praktyczna – w codziennej pracy ortoptysty czy okulisty to podstawa przy wyborze odpowiednich testów. Zwróć uwagę, że literaturze i procedurach (np. standardy Polskiego Towarzystwa Okulistycznego) jasno wskazuje się na konieczność dostosowania wielkości i lokalizacji obrazków do funkcjonalnego stanu siatkówki. Paramacularne obrazy są zaprojektowane tak, by stymulować obszar siatkówki znajdujący się poza centralnym mroczkiem, ale wciąż umożliwiający pewien poziom współpracy obuocznej. W praktyce klinicznej, jeśli wybralibyśmy zbyt mały lub zbyt centralny obrazek, wynik testu mógłby być fałszywie negatywny. Takie niuanse bardzo często decydują o prawidłowej diagnozie i dalszym leczeniu, szczególnie w przypadkach ze strabismusem resztkowym. Często spotykam się z myleniem tych pojęć, a tu naprawdę chodzi o dopasowanie narzędzia badawczego do deficytu pacjenta – i to jest konkret, który się przydaje.