Część koronowa wkładu koronowo-korzeniowego, wsparta jest na powierzchni

Wkład koronowo-korzeniowy zawsze musi mieć pewne, stabilne oparcie w części koronowej zęba. Tę powierzchnię, na której „siedzi” część koronowa wkładu, nazywamy właśnie powierzchnią nośną. To ona przenosi główne obciążenia żucia z odbudowy protetycznej (korony, mostu) na ząb i dalej na kość wyrostka zębodołowego. Jeżeli ta powierzchnia jest prawidłowo zaprojektowana – szeroka, gładka, o odpowiednim zbiegu ścian – siły zgryzowe rozkładają się równomiernie, a ryzyko przeciążenia korzenia, pęknięcia cementu czy złamania wkładu jest dużo mniejsze. W praktyce technik i lekarz starają się tak opracować ząb filarowy, żeby część koronowa wkładu opierała się na wyraźnym „ramieniu” tkanek twardych, a nie tylko na samym odcinku korzeniowym. Moim zdaniem to jest kluczowa zasada – bez solidnej powierzchni nośnej cała konstrukcja jest po prostu mniej bezpieczna. W literaturze i w standardach protetycznych podkreśla się, że wkład koronowo-korzeniowy nie może działać jak klin w korzeniu, tylko jak element przenoszący obciążenia osiowo i w sposób kontrolowany. Dlatego przy projektowaniu wkładów, zwłaszcza pod mosty, zwraca się uwagę na to, żeby powierzchnia nośna była możliwie jak największa, zachowana w szkliwie lub dobrze zmineralizowanej zębinie, a kształt zęba po opracowaniu umożliwiał stabilne osadzenie wkładu i późniejszej korony. Dobrze zrobiona powierzchnia nośna to dłuższa żywotność całej pracy stałej i mniejsze ryzyko powikłań biologicznych i mechanicznych.