Z gipsu której klasy należy wykonać model roboczy pod protezę akrylową całkowitą osiadającą?

Prawidłowo, do wykonania modelu roboczego pod protezę akrylową całkowitą osiadającą stosuje się gips klasy III, czyli tzw. gips twardy modelowy. Wynika to z jego właściwości: ma on zdecydowanie większą wytrzymałość mechaniczną niż gips klasy II, jest odporniejszy na ścieranie i uszkodzenia przy modelowaniu płyty protezy, przy ustawianiu zębów oraz podczas wielokrotnego zakładania i zdejmowania łyżki wosku czy gotowej protezy w trakcie obróbki. Jednocześnie gips III ma mniejszą rozszerzalność wiązania niż gipsy niższej klasy, co ogranicza zniekształcenia modelu i przekłada się na dokładniejsze odwzorowanie podłoża protetycznego. W praktyce technik, który pracuje na gipsie II, szybko zauważa, że model się „kruszy”, brzegi wyłamują, a pola podparcia protezy przestają być stabilne. Gips klasy III jest takim złotym środkiem: wystarczająco twardy i dokładny, ale jeszcze ekonomiczny i wygodny w obróbce. Gipsy klasy IV stosuje się raczej do prac precyzyjnych pod protezy stałe, mosty czy elementy metalowe, gdzie wymagana jest minimalna ekspansja i bardzo duża twardość. W protetyce całkowitej osiadającej standardem nauczania i praktyki laboratoryjnej jest więc gips III do modeli roboczych, a niższe klasy gipsu wykorzystuje się co najwyżej do modeli orientacyjnych lub pomocniczych, nie do właściwej pracy roboczej.