Które ze stwierdzeń prawidłowo opisuje położenie linii Pounda?

Prawidłowe jest stwierdzenie, że linia Pounda łączy językowe (podniebienne od strony żuchwy – czyli lingwalne) powierzchnie zębów bocznych w żuchwie. W praktyce protetycznej ta linia to bardzo ważny orientacyjny wyznacznik przy ustawianiu zębów bocznych w protezach całkowitych dolnych. Opisowo: biegnie ona po wewnętrznych, językowych powierzchniach zębów trzonowych i przedtrzonowych żuchwy, mniej więcej w połowie ich wysokości, i tworzy taki „wewnętrzny tor” ustawiania zębów sztucznych. Moim zdaniem dobrze jest ją sobie wyobrażać jak delikatny łuk, który prowadzi technika przy ustawianiu zębów na modelu – jeżeli zęby boczne wysuną się za bardzo policzkowo poza tę linię, proteza zaczyna być niestabilna, pojawiają się przeciążenia i łatwiej o utratę retencji. W standardowych podręcznikach z techniki protez całkowitych podkreśla się, że nie wolno przełamać tej granicy, bo wtedy siły żucia nie będą przenoszone osiowo na wyrostek zębodołowy, tylko proteza zacznie się przechylać. Linia Pounda współgra też z tzw. strefą neutralną, czyli obszarem równowagi między siłą języka a policzków i warg. Dobre ustawienie zębów wzdłuż tej linii poprawia stabilizację protezy, komfort pacjenta przy mówieniu i żuciu, a także zmniejsza ryzyko odleżyn i bolesnych punktów ucisku. W praktyce laboratoryjnej technik często zaznacza sobie przebieg tej linii na modelu żuchwy ołówkiem i do niej dopasowuje ustawienie zębów bocznych, co jest zgodne z klasycznymi zasadami ustawiania zębów w protezach całkowitych według podręczników protetyki stomatologicznej.