Głównym przeciwwskazaniem do zastosowania korony protetycznej jest

Patologiczna zmiana wierzchołkowa korzenia zęba jest klasycznym, głównym przeciwwskazaniem do wykonywania korony protetycznej na takim zębie, jeśli ta zmiana nie jest wcześniej prawidłowo wyleczona. Chodzi o zmiany okołowierzchołkowe, np. torbiele, ziarniniaki, przewlekłe zapalenie tkanek okołowierzchołkowych, które świadczą o utrzymującym się stanie zapalnym w okolicy wierzchołka korzenia. Założenie korony na ząb z czynnym procesem zapalnym tylko maskuje problem, a nie usuwa przyczyny. W praktyce klinicznej najpierw wykonuje się prawidłowe leczenie endodontyczne (kanałowe), ewentualnie zabieg wierzchołkowy, resekcję wierzchołka lub usunięcie zęba, jeśli rokowanie jest złe, a dopiero później myśli się o koronie jako ostatecznym uzupełnieniu. Dobra praktyka protetyczna mówi jasno: ząb filarowy pod koronę musi być pozbawiony aktywnego stanu zapalnego, stabilny periodontologicznie, bez zmian destrukcyjnych przy wierzchołku. Inaczej ryzykujemy ból, ropień, konieczność trepanacji korony, a nawet jej usunięcie. Moim zdaniem to jedno z tych pytań, które dobrze pokazuje, że protetyka nie jest oderwana od endodoncji – planując koronę, zawsze patrzymy na zdjęcie RTG i ocenę okolicy wierzchołka. Dopiero ząb w pełni wyleczony, z wygojoną kością okołowierzchołkową, może być bezpiecznym filarem pod koronę protetyczną zgodnie z zasadami nowoczesnej protetyki stomatologicznej.