W klasyfikacji wad zgryzu według Orlik-Grzybowskiej do grupy obejmującej wady powstałe w wyniku zaburzeń we wzroście na szerokość należy

Prawidłowa odpowiedź to zgryz przewieszony, bo w klasyfikacji wad zgryzu według Orlik‑Grzybowskiej należy on do grupy wad powstających głównie w wyniku zaburzeń wzrostu łuków zębowych na szerokość. W zgryzie przewieszonym jeden z łuków (najczęściej górny) jest zbyt szeroki w porównaniu z drugim, przez co zęby boczne zachodzą nadmiernie policzkowo poza prawidłową linię zwarcia. Mamy tu typową dysproporcję poprzeczną: zęby nie kontaktują się guz na guzie, tylko dochodzi do „przewieszenia” guzków policzkowych. W praktyce klinicznej takie wady często obserwuje się u pacjentów z parafunkcjami jednostronnego żucia, po przedwczesnej utracie zębów mlecznych lub przy nieprawidłowym rozwoju wyrostków zębodołowych. Moim zdaniem dobrze jest od początku kojarzyć zgryz przewieszony z kierunkiem poprzecznym, bo to potem bardzo ułatwia dobór aparatu. Leczenie zwykle polega na zastosowaniu aparatów poszerzających łuk zębowy, np. śruby Hyrax, płytki Schwarza z śrubą działającą w kierunku poprzecznym albo łuków podniebiennych z elementami ekspansji. W nowoczesnych standardach ortodontycznych kładzie się nacisk na wczesne wykrycie zaburzeń szerokości, bo utrwalony zgryz przewieszony może prowadzić do przeciążeń przyzębia, asymetrycznego wzrostu żuchwy oraz zaburzeń stawu skroniowo‑żuchwowego. Warto też pamiętać, że w diagnostyce według Orlik‑Grzybowskiej zawsze pytamy: czy problem jest w płaszczyźnie strzałkowej, pionowej, czy poprzecznej – i tu odpowiedź jest właśnie: poprzecznej, czyli na szerokość.