Zalecana przy schorzeniach przyzębia korona Schroedera jest przykładem korony

Korona Schroedera jest klasycznym przykładem korony schodkowej naddziąsłowej i to właśnie ten naddziąsłowy przebieg brzegu jest kluczowy przy schorzeniach przyzębia. Przy zębach z periodontopatią priorytetem jest możliwość bardzo dokładnej higieny i łatwej kontroli stanu dziąseł oraz kieszonek. Jeżeli brzeg korony kończy się naddziąsłowo, to pacjent znacznie łatwiej doczyści okolice szyjki zęba szczoteczką, szczoteczkami międzyzębowymi czy irygatorem. Schodek (czyli wyraźny stopień) pozwala technikowi protetycznemu precyzyjnie odwzorować granicę preparacji, uzyskać dobrą szczelność brzeżną i jednocześnie nie wchodzić w rowek dziąsłowy. Z mojego doświadczenia to naprawdę robi różnicę u pacjentów periodontologicznych – mniej podrażnień, lepsze gojenie i stabilniejsze przyzębie. W nowoczesnych standardach protetycznych zaleca się, żeby w przypadkach chorób przyzębia unikać poddziąsłowego umieszczania brzegu korony, o ile nie ma bardzo silnych wskazań estetycznych. Korony Schroedera są projektowane tak, aby nie uciskać brzegu dziąsła, nie pogłębiać kieszonek i nie utrudniać skalingu czy kiretażu zamkniętego. W praktyce klinicznej takie rozwiązanie ułatwia też kontrolę radiologiczną – granica korony jest czytelna, można ocenić szczelność i ewentualne nawisające brzegi. To wszystko razem powoduje, że właśnie korona schodkowa naddziąsłowa jest preferowaną konstrukcją przy zaawansowanych problemach przyzębia i idealnym przykładem jest tu korona Schroedera.