Która nieprawidłowość zgryzowa jest rozpatrywana względem płaszczyzny poziomej?

Prawidłowo wskazany zgryz głęboki to wada zgryzu oceniana przede wszystkim w odniesieniu do płaszczyzny poziomej, czyli patrzymy, jak bardzo siekacze górne przykrywają siekacze dolne w kierunku pionowym. W praktyce klinicznej mówi się, że o zgryzie głębokim mówimy wtedy, gdy pokrycie pionowe siekaczy dolnych przez górne przekracza wartości fizjologiczne, zwykle ponad 1/3–1/2 wysokości koron klinicznych zębów dolnych. Ortodontycznie analizuje się to w płaszczyźnie poziomej na modelach diagnostycznych, na fotografiach zgryzu i w badaniu wewnątrzustnym – pacjent zagryza zęby w pozycji centralnej i oceniamy relację siekaczy. Moim zdaniem to jedna z podstawowych rzeczy, które technik i lekarz muszą „widzieć od razu”, bo zgryz głęboki wpływa na prowadzenie zębowe, ścieranie brzegów siecznych, a nawet na staw skroniowo-żuchwowy. W dobrych praktykach ortodontycznych i protetycznych przy planowaniu leczenia zawsze ocenia się trzy płaszczyzny: poziomą (pionowe pokrycie – overbite), strzałkową (przodo- lub tyłozgryz – overjet) i czołową (asymetrie, zgryzy krzyżowe). Zgryz głęboki należy właśnie do tej oceny w płaszczyźnie poziomej, bo dotyczy pionowego zachodzenia zębów. W pracy technika dentystycznego ma to znaczenie przy ustawianiu zębów w protezach, przy woskowaniu zgryzu i przy korekcie prowadzeń, żeby nie doprowadzić do zbyt dużego zagłębienia siekaczy dolnych za górne, co potem skutkuje parafunkcjami i przeciążeniem. W uproszczeniu: jeśli zastanawiasz się, która wada dotyczy „jak wysoko” jedne zęby nachodzą na drugie – to właśnie zgryz głęboki.