Na ilustracji przedstawiono łuk

Na ilustracji pokazano klasyczny łuk Tiegerstedta – charakterystyczny, odcinkowy łuk wargowy z licznymi zagięciami prostokątnymi w kształcie „zygzaków”. Te zagięcia nie są dekoracją, tylko pełnią bardzo konkretną funkcję biomechaniczną: zwiększają sprężystość drutu, pozwalają na precyzyjne dawkowanie siły i ułatwiają miejscową aktywację aparatu. W praktyce ortodontycznej łuk Tiegerstedta stosuje się głównie w aparatach ruchomych do przesuwania pojedynczych zębów lub małych grup zębów w kierunku wargowym lub podniebiennym, czasem także do korekty rotacji. Moim zdaniem warto zapamiętać, że ten łuk „pracuje” głównie na poziomie korony zęba, a nie całych segmentów łuku zębowego – dlatego tak ważne jest prawidłowe dogięcie przy szyjkach zębów i staranne zakotwienie w akrylowej płytce. Dobrą praktyką jest wykonywanie go z drutu stalowego sprężystego o średnicy 0,7–0,8 mm (w zależności od planowanej siły), z gładkimi, wypolerowanymi zagięciami, aby nie drażnić wargi i nie powodować korozji szczelinowej. W technikach szkolnych i w pracowniach ortodontycznych przyjmuje się, że łuk Tiegerstedta powinien przebiegać 1–2 mm od powierzchni wargowych zębów, z delikatnym odstępem od błony śluzowej, co poprawia komfort i higienę. W codziennej pracy technika dentystycznego rozpoznanie takiego łuku „na oko” jest bardzo praktyczne, bo od razu podpowiada, jak aparat będzie działał i jakie ruchy zębów planuje lekarz ortodonta.