Którym numerem oznaczony jest na ilustracji mięsień żwacz?

Na ilustracji mięsień żwacz jest oznaczony numerem 2 i to jest bardzo charakterystyczna struktura w anatomii stomatologicznej. Żwacz leży bocznie na gałęzi żuchwy, mniej więcej na wysokości kąta żuchwy, między łukiem jarzmowym a dolnym brzegiem trzonu żuchwy. To gruby, krótki mięsień o przebiegu pionowym lub lekko skośnym, który w praktyce protetycznej i stomatologicznej kojarzymy głównie z unoszeniem żuchwy, czyli z zaciskaniem zębów. Dzięki niemu pacjent w ogóle może efektywnie gryźć twardsze pokarmy. Z mojego doświadczenia, przy analizie zwarcia na modelach czy w artykulacji, zawsze warto mieć w głowie, jak silny jest skurcz żwacza i jakie siły przenoszą się przez zęby boczne. W badaniu palpacyjnym mięsień żwacz łatwo wyczuć pod palcami przy zaciśnięciu zębów – uwypukla się w okolicy kąta żuchwy. W prawidłowej diagnostyce stawu skroniowo-żuchwowego oceniamy jego bolesność, napięcie, symetrię pracy. Nadmierne napięcie żwacza jest typowe przy bruksizmie, dlatego przy planowaniu szyn relaksacyjnych czy prac protetycznych o zwiększonej wysokości zwarcia trzeba brać pod uwagę jego siłę i możliwość przeciążenia zębów czy uzupełnień. Standardem jest też uwzględnianie przebiegu włókien żwacza przy projektowaniu protez całkowitych, żeby nie wchodzić płytą w obszary nadmiernie czynne mięśniowo, bo to potem mści się gorszą stabilizacją i dyskomfortem pacjenta. Krótko mówiąc, numer 2 na rysunku idealnie odpowiada lokalizacji i kształtowi mięśnia żwacza opisanej w klasycznych atlasach anatomii stomatologicznej.