W prawidłowo przyciętym modelu diagnostycznym jego górna podstawa powinna być równoległa do płaszczyzny

Prawidłowa odpowiedź „zgryzowej” wynika z tego, że w technice dentystycznej model diagnostyczny traktujemy jak uproszczony obraz warunków zgryzowych pacjenta. Górna podstawa modelu powinna być równoległa do płaszczyzny zgryzowej, bo to właśnie ta płaszczyzna jest dla nas odniesieniem przy analizie wysokości zwarcia, prowadzenia zębów i planowaniu przyszłych prac protetycznych czy ortodontycznych. Jeśli model jest przycięty równo do płaszczyzny zgryzowej, to na stole technicznym zachowujemy te same relacje, które w jamie ustnej wyznacza linia łącząca guzki zębów bocznych i brzegi sieczne zębów przednich. Dzięki temu można wiarygodnie ocenić nachylenie płaszczyzny zgryzu, stopień przechylenia zębów, ewentualne stłoczenia i utraty wysokości zwarcia. W praktyce, przy prawidłowo przyciętym modelu łatwiej jest montować go w artykulatorze, ustawiać wały zwarciowe, planować podniesienie zwarcia albo korektę kształtu przyszłych koron. Moim zdaniem to jest taki podstawowy „porządek na biurku” technika – jak płaszczyzna zgryzowa jest dobrze odwzorowana i równoległa do podstawy modelu, to cała dalsza praca jest bardziej przewidywalna i zgodna z zasadami okluzji funkcjonalnej. W wielu pracowniach traktuje się to wręcz jako standard jakości: model, który ma krzywą lub przypadkowo przyciętą podstawę, po prostu nie nadaje się do rzetelnej diagnostyki i projektowania uzupełnień.