Który schemat przedstawia kształt podstawy gipsowego modelu szczęki opracowanego według szkoły (metody) amerykańskiej?

Prawidłowy jest schemat z Rysunku 4, bo dokładnie odpowiada zasadom opracowania podstawy gipsowego modelu szczęki według szkoły amerykańskiej. W tej metodzie dąży się do uzyskania kształtu zbliżonego do wieloboku, który odzwierciedla anatomiczny zarys łuku zębowego, ale jednocześnie zapewnia stabilne, szerokie podparcie na płycie montażowej artykulatora. Charakterystyczne są ścięte tylne narożniki, lekko zbieżne boczne krawędzie oraz wyraźnie zaznaczony odcinek przedni, który nie jest półkolem, tylko łagodnym wielobokiem. Taki kształt ułatwia orientację w przestrzeni (łatwo odczytać linię pośrodkową, odcinek przedni, boczne segmenty) oraz zachowanie powtarzalnych wymiarów podstawy w pracowni. Moim zdaniem to jest duży plus przy seryjnym wykonywaniu protez – technik od razu widzi, gdzie przebiega pole protetyczne, gdzie można bezpiecznie opracować gips, a gdzie absolutnie nie wolno ingerować, żeby nie osłabić modelu. W praktyce klinicznej dobrze opracowany model amerykański ułatwia montaż w artykulatorze, planowanie ustawienia zębów sztucznych, kontrolę symetrii i zwarcia. W literaturze i na kursach podkreśla się też, że ten kształt sprzyja równomiernemu rozkładowi naprężeń przy zaciskaniu modeli w artykulatorze, co zmniejsza ryzyko pęknięć gipsu. Warto zapamiętać, że półkoliste podstawy kojarzą się raczej z metodą europejską, natomiast ta bardziej „wielokątna”, nieco kanciasta forma to klasyczny znak rozpoznawczy szkoły amerykańskiej przy modelach szczęki.