Wypustka metalowa wychodząca z łącznika protezy szkieletowej lub z klamry, oparta na zębie filarowym nosi nazwę

Prawidłowa odpowiedź to „cierń”. W protetyce szkieletowej cierń to metalowa wypustka wychodząca z łącznika protezy szkieletowej lub z ramienia klamry, która opiera się na zębie filarowym – najczęściej w przygotowanym zagłębieniu w szkliwie, czyli w tzw. gnieździe podpierającym. Jego podstawową funkcją jest podparcie pionowe protezy, czyli przenoszenie sił żucia osiowo na ząb i dalej na ozębną, zamiast na błonę śluzową. Dzięki temu proteza nie „wciska się” w wyrostek zębodołowy, mniej go uciska i wolniej dochodzi do zaniku podłoża. Moim zdaniem właśnie zrozumienie tego mechanizmu jest kluczowe, bo w praktyce technik, który dobrze zaprojektuje ciernie, bardzo ułatwia lekarzowi utrzymanie stabilnej protezy przez lata. Ciernie zapobiegają też nadmiernym ruchom kołyszącym protezy częściowej, poprawiają retencję pośrednio przez lepsze ustawienie klamer i chronią przyzębie przed przeciążeniem. W dobrych praktykach protetycznych przy projektowaniu protez szkieletowych zawsze planuje się odpowiednią liczbę i rozmieszczenie cierni na zębach filarowych, z uwzględnieniem analizy paralelometrycznej i warunków zgryzowych. Warto też pamiętać, że kształt ciernia (łyżeczkowaty, trójkątny) i jego dokładne dopasowanie do przygotowanego gniazda ma znaczenie dla stabilności, komfortu pacjenta i uniknięcia urazów zębiny czy miazgi. Dobrze wykonany cierń jest mały, ale robi ogromną robotę dla całej konstrukcji protezy.