Na rysunku strzałką zaznaczono

Na rysunku strzałka wskazuje otwór bródkowy – charakterystyczny, parzysty otwór na przedniej powierzchni trzonu żuchwy, zwykle położony w okolicy korzeni drugiego przedtrzonowca, mniej więcej w połowie wysokości trzonu. Przez otwór bródkowy wychodzą naczynia i nerw bródkowy, czyli gałąź nerwu zębodołowego dolnego. To jest bardzo ważne miejsce orientacyjne w stomatologii i protetyce, bo od jego położenia zależy m.in. bezpieczne prowadzenie znieczulenia miejscowego oraz planowanie zabiegów chirurgicznych. W codziennej praktyce technika dentystycznego znajomość otworu bródkowego przydaje się np. przy analizie modeli diagnostycznych, ocenie zaników wyrostka zębodołowego, ustawianiu zębów w protezach całkowitych czy częściowych oraz przy projektowaniu płyty protezy tak, żeby nie uciskała pęczka naczyniowo‑nerwowego. Moim zdaniem to jest jedno z tych miejsc anatomicznych, które warto mieć „w głowie” cały czas – na zdjęciach pantomograficznych, CBCT czy nawet na zwykłych modelach gipsowych. W protetyce dobre praktyki mówią, żeby w okolicy rzutowania otworu bródkowego unikać ostrych krawędzi płyty protezy i nadmiernego ścieniania akrylu, a w implantoprotetyce – zachować odpowiedni margines bezpieczeństwa przy planowaniu pozycji implantu względem przebiegu nerwu bródkowego.