Podczas którego ruchu żuchwy występuje fenomen Christensena?

Fenomen Christensena pojawia się właśnie podczas ruchu wysuwania żuchwy, czyli w ruchu protruzyjnym. Wtedy kłykcie żuchwy przesuwają się do przodu po stoku guzków stawowych w dole żuchwowym kości skroniowej, a między łukami zębowymi w odcinku bocznym powstaje charakterystyczna szpara – przestrzeń między górnymi i dolnymi zębami bocznymi. To rozwarcie w odcinku bocznym przy kontakcie siekaczy nazywa się właśnie fenomenem Christensena. W praktyce protetycznej jest to bardzo ważne przy nastawianiu zębów w protezach całkowitych oraz przy regulacji okluzji. Na przykład przy ustawianiu zębów trzonowych na artykulatorze, przy symulacji ruchu protruzji, obserwuje się liniową szparę w odcinku bocznym – jeśli jest zbyt duża lub zbyt mała, trzeba skorygować wysokość guzków, nachylenie powierzchni żujących albo parametry ustawienia artykulatora (kąt prowadzenia stawowego, prowadzenie sieczne). W dobrze zaprojektowanej okluzji uwzględniającej zasady okluzji zrównoważonej (szczególnie w protezach całkowitych) fenomen Christensena kontroluje się poprzez odpowiednie dobranie krzywej Spee i krzywej Wilsona, a także przez zastosowanie zębów anatomicznych lub półanatomicznych. Z mojego doświadczenia w pracowni protetycznej, jeśli zignoruje się fenomen Christensena, proteza często „huśta się” przy ruchach żuchwy, pacjent skarży się na brak stabilności i gorszy komfort żucia. Dlatego ruch wysuwania i związany z nim fenomen Christensena to taki mały, ale bardzo praktyczny szczegół, który odróżnia pracę zrobioną poprawnie od pracy tylko „na oko”.