Najkorzystniejszy stosunek wysokości części korzeniowej i koronowej, we wkładzie koronowo - korzeniowym wynosi

Prawidłowy stosunek 3:1 oznacza, że część korzeniowa wkładu koronowo‑korzeniowego powinna być mniej więcej trzykrotnie dłuższa niż część koronowa. Chodzi tu o długość zakotwiczenia w kanale korzeniowym w stosunku do wysokości nad poziomem szyjki zęba. Taki układ daje najlepsze warunki przenoszenia sił żucia, stabilizuje odbudowę i zmniejsza ryzyko odłamania korzenia lub rozszczepienia zęba. W praktyce technik protetyk, planując wkład, zawsze patrzy na długość korzenia na zdjęciu RTG, na poziom kości i na to, ile miejsca ma w jamie ustnej na część koronową. Moim zdaniem to jest jeden z kluczowych parametrów, bo nawet idealny materiał i superodlew nie uratują wkładu, który jest za krótki w korzeniu albo zbyt wysoki w koronie. Przyjmuje się też, że część korzeniowa nie powinna sięgać do samego wierzchołka – zostawia się kilka milimetrów uszczelnienia z materiału wypełniającego kanał. Ale mimo tego ograniczenia staramy się możliwie najbardziej zbliżyć do tej proporcji 3:1. Wkład zbyt krótki w korzeniu będzie działał jak dźwignia i przy bocznych obciążeniach może powodować mikropęknięcia, utratę retencji, a w końcu złamanie. Dłuższa część korzeniowa poprawia retencję mechaniczno‑cierną, stabilizuje całą konstrukcję protetyczną i współgra z zasadą, że długość zakotwiczenia powinna być przynajmniej równa długości przyszłej korony protetycznej, a najlepiej ją przekraczać. W codziennej pracy, przy koronach na zębach mocno zniszczonych, to właśnie ta zasada 3:1 jest takim złotym standardem, do którego się porównuje każdy projekt wkładu.