Dla pacjenta po chorobie nowotworowej, ze znacznym ubytkiem tkanki kostnej w obrębie podniebienia, należy wykonać

W tym typie sytuacji klinicznej kluczowe jest nie tylko uzupełnienie braków zębowych, ale przede wszystkim odtworzenie ciągłości tkanek podniebienia i szczelne zamknięcie ubytku. Proteza z obturatorem dokładnie temu służy: część zębowa pełni funkcję klasycznej protezy, a obturator wypełnia ubytek w kości i podniebieniu, separując jamę ustną od jamy nosowej lub zatok. Dzięki temu pacjent odzyskuje możliwość względnie prawidłowego połykania, żucia i mówienia, a także ogranicza się przeciekanie płynów do nosa. Z mojego doświadczenia, przy dużych ubytkach po resekcjach nowotworowych żadna zwykła proteza osiadająca czy szkieletowa nie zapewni takiej szczelności i stabilizacji jak dobrze zaprojektowany obturator. Standardem postępowania w protetyce pooperacyjnej i onkologicznej jest wykonanie protez obturacyjnych (często etapowo: obturator wczesny, pośredni i ostateczny), z uwzględnieniem rozległości resekcji, blizn po radioterapii i stanu pozostałego uzębienia. Obturator może mieć różną konstrukcję: pełną, pustą w środku (wydrążoną, żeby zmniejszyć ciężar), może być zakotwiczony na klamrach, zaczepach, czasem z użyciem implantów, ale idea jest zawsze ta sama – funkcjonalna rekonstrukcja bariery między jamami. W praktyce klinicznej dobrze wykonany obturator poprawia artykulację głosek, zmniejsza nosowanie otwarte, ułatwia przyjmowanie pokarmów o różnej konsystencji i zdecydowanie podnosi komfort psychiczny pacjenta po leczeniu onkologicznym. Co ważne, takie rozwiązanie jest zgodne z zaleceniami protetyki stomatologicznej i onkologicznej – proteza ma nie tylko zastąpić zęby, ale też pełnić funkcję rekonstrukcyjną i ochronną dla tkanek po leczeniu nowotworowym.