Trójkąt Bonwille’a powstaje z połączenia punktów zlokalizowanych na obydwu wyrostkach stawowych żuchwy oraz na

Trójkąt Bonwille’a to klasyczne pojęcie z anatomii stomatologicznej i protetyki, bardzo często przewija się przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych. Jego wierzchołki wyznaczają: głowy wyrostków kłykciowych (stawowych) żuchwy po stronie prawej i lewej oraz styk siekaczy przyśrodkowych dolnych. Czyli dokładnie ten punkt kontaktu dolnych jedynek, a nie żaden punkt w szczęce. W praktyce przyjmuje się, że każdy bok tego trójkąta ma ok. 10 cm, co tworzy dość regularny trójkąt równoboczny. Ten schemat leży u podstaw tzw. trójkąta Bonwille’a używanego do określania osi zawiasowej i relacji między ruchem żuchwy a ustawieniem zębów. Moim zdaniem warto to sobie po prostu narysować na schemacie czaszki – wtedy od razu widać, że logicznie trzecim punktem musi być właśnie żuchwa w odcinku siecznym, a nie struktury w obrębie szczęki. W technice dentystycznej i protetyce klinicznej ten trójkąt wykorzystuje się pośrednio przy pracy na artykulatorach, odwzorowaniu ruchów stawu skroniowo‑żuchwowego, ustawianiu płaszczyzny okluzji czy analizie zwarcia. Standardy dobrej praktyki mówią, żeby przy projektowaniu zgryzu w protezach i rekonstrukcjach stałych szanować naturalną kinematykę żuchwy – a koncepcja Bonwille’a jest jednym z historycznych, ale dalej przydatnych modeli opisujących tę kinematykę. Dobrze znając ten schemat, łatwiej zrozumieć, skąd biorą się ustawienia zębów w protezach całkowitych i dlaczego niektóre artykulatory mają takie, a nie inne parametry.