Szczęka składa się z trzonu oraz wyrostków:

Szczęka jako kość parzysta czaszki twarzowej ma bardzo konkretną budowę anatomiczną: składa się z trzonu oraz czterech wyrostków – jarzmowego, czołowego, podniebiennego i zębodołowego. Właśnie ten zestaw podano w odpowiedzi nr 3 i dlatego jest ona zgodna z klasycznymi podręcznikami anatomii stomatologicznej. Wyrostek jarzmowy łączy szczękę z kością jarzmową i współtworzy łuk jarzmowy, co ma znaczenie przy ocenie zgryzu, szerokości łuków zębowych i przy planowaniu protez czy aparatów ortodontycznych. Wyrostek czołowy biegnie ku górze, łączy się z kością czołową i kością nosową, formuje boczną ścianę nosa oraz część oczodołu – to ważne np. przy analizie zdjęć pantomograficznych i CBCT, gdzie oceniamy przebieg zatoki szczękowej i okolicznych struktur. Wyrostek podniebienny tworzy przednią część podniebienia twardego, czyli „podłoże” dla protez górnych i miejsce zakotwienia szwów w zabiegach chirurgicznych; od jego kształtu i wysokości grzbietu podniebiennego zależy m.in. retencja protezy całkowitej. Wyrostek zębodołowy zawiera zębodoły dla zębów górnych, przegrody międzyzębowe i międzykorzeniowe; jego wysokość i grubość to klucz przy ekstrakcjach, implantacji i ocenie zaniku kostnego u pacjentów bezzębnych. Moim zdaniem znajomość tych czterech wyrostków to absolutna podstawa w technice dentystycznej: ułatwia interpretację modeli gipsowych, dobór kształtu łyżek wyciskowych, a także ocenę, czy projektowana płyta protezy nie będzie kolidować z istotnymi wyniosłościami kostnymi. W praktyce, gdy patrzysz na górny łuk na modelu, w głowie od razu powinno się układać, gdzie przebiega wyrostek zębodołowy, jak szeroki jest wyrostek podniebienny i jak to przełoży się na stabilizację przyszłego uzupełnienia protetycznego.