Materiałem wyciskowym hydrokoloidalnym nieodwracalnym jest masa

Materiałem hydrokoloidalnym nieodwracalnym jest właśnie masa alginatowa i to jest klasyka w protetyce oraz stomatologii zachowawczej. Alginat po wymieszaniu z wodą tworzy sol, która bardzo szybko żeluje w procesie chemicznym – ten żelowania nie da się cofnąć podgrzewaniem, dlatego mówimy o hydrokoloidzie nieodwracalnym. W praktyce klinicznej alginat stosuje się głównie do wycisków orientacyjnych, wycisków pod modele diagnostyczne, do szyn, łyżek indywidualnych, czasem do tymczasowych uzupełnień. Jest tani, dość łatwy w użyciu, pacjenci zwykle dobrze go tolerują, ma przyjemny smak i zapach (przynajmniej w porównaniu z polisulfidami). Trzeba jednak pamiętać o jego wadach: duża wrażliwość na czas, temperaturę i wilgotność – wycisk z alginatu musi być szybko odlany gipsem, bo masa ulega syneresis (oddawanie wody) albo imbibicji (wchłanianie wody), co powoduje zniekształcenia wymiarowe. Z mojego doświadczenia warto od razu po zdjęciu wycisku go opłukać, delikatnie osuszyć, zapakować w wilgotny ręcznik papierowy i jak najszybciej odlać. W podręcznikach materiałoznawstwa zawsze podkreśla się, że alginat to typowy hydrokoloid nieodwracalny, w odróżnieniu od agarów, które są hydrokoloidami odwracalnymi. Silikony, polietery czy polisulfidy to już zupełnie inna grupa – elastomery, które nie zawierają fazy koloidalnej wodnej w takim znaczeniu jak alginat. Dlatego wybór odpowiedzi alginatowej idealnie wpisuje się w standardową klasyfikację mas wyciskowych i w dobre praktyki stosowane w laboratoriach i gabinetach.