Na rysunku przedstawiono pierwszy przedtrzonowiec dolny. Strzałką zaznaczono

Na rysunku strzałka pokazuje oś długą korony pierwszego przedtrzonowca dolnego, czyli umowną linię przechodzącą przez środek masy korony, prostopadłą do płaszczyzny zgryzowej. W stomatologii anatomicznej i protetyce bardzo wyraźnie rozróżnia się oś długą całego zęba od osi długiej samej korony. W dolnych przedtrzonowcach korona jest zwykle lekko pochylona względem korzenia, dlatego oś korony nie pokrywa się idealnie z osią całego zęba. Na schematach zaznacza się to właśnie tak, jak na tym rysunku: przerywana linia przez cały ząb to oś długą zęba, a krótsza, bardziej wychylona odcinkowa linia w obrębie korony – oś długą korony. Moim zdaniem to jedno z tych pojęć, które potem bardzo procentuje w praktyce. Przy szlifowaniu pod koronę protetyczną trzeba pilnować równoległości ścian do osi długiej korony, a nie do jakiejś przypadkowej płaszczyzny, bo inaczej łatwo o podcienia i problemy z osadzaniem uzupełnienia. Podobnie przy ustawianiu zębów w protezach, przy planowaniu ortodontycznym czy analizie zwarcia – ocena nachylenia koron względem płaszczyzny zgryzowej opiera się właśnie na osi długiej korony. W podręcznikach z anatomii stomatologicznej i w standardach nauczania techników dentystycznych zawsze podkreśla się, że prawidłowa orientacja zęba w łuku odnosi się do osi korony, bo to ona decyduje o kontakcie z zębami przeciwstawnymi, prowadzeniu kłowo-przedtrzonowcowym i estetyce uśmiechu.