Kły górne posiadają powierzchnie:

W kłach górnych wyróżniamy powierzchnie: przyśrodkową, tylną, wargową i podniebienną – i właśnie taki zestaw jest zgodny z klasyczną terminologią anatomiczną stosowaną w stomatologii. „Przyśrodkowa” oznacza stronę zwróconą w kierunku linii pośrodkowej łuku zębowego, co jest ważne przy opisie kontaktów zębów sąsiednich i przy analizie punktów stycznych. „Tylna” (dystalna) to powierzchnia skierowana ku tyłowi łuku, w stronę zębów bocznych. „Wargowa” stosowana jest dla zębów przednich szczęki (siekaczy i kłów) i opisuje stronę skierowaną do wargi górnej; w praktyce technika dentystycznego ma to znaczenie np. przy modelowaniu kształtu korony zęba w wosku czy w akrylu, żeby zachować prawidłowy profil estetyczny. „Podniebienna” to powierzchnia skierowana do jamy ustnej właściwej, ku podniebieniu twardemu – kluczowa przy ustawianiu zębów w protezach całkowitych, bo wpływa na prowadzenie kłowe i prowadzenie przednie. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć, że w uzębieniu górnym używamy określenia „wargowa/policzkowa” i „podniebienna”, a w dolnym częściej „wargowa/policzkowa” i „językowa”. Dobra praktyka jest taka, żeby w opisach prac protetycznych, w kartach laboratoryjnych i przy komunikacji lekarz–technik zawsze trzymać się tej standardowej nomenklatury, bo to zmniejsza ryzyko pomyłek przy szlifowaniu, ustawianiu zębów i kontroli kontaktów okluzyjnych. W ortodoncji i przy planowaniu prowadzenia kłowego prawidłowe rozpoznanie powierzchni wargowej i podniebiennej kła górnego jest podstawą do prawidłowego kształtowania toru ruchu żuchwy i ochrony zębów bocznych przed przeciążeniem.