Wskaż cechę pierwotnej korony teleskopowej.

Pierwotna korona teleskopowa to ta wewnętrzna, czyli tzw. korona nośna, która jest na stałe zacementowana na zębie filarowym. I to właśnie jest jej kluczowa, podręcznikowa cecha: nie jest zdejmowana przez pacjenta, tylko stanowi stały element w jamie ustnej, tak jak zwykła korona protetyczna. Na nią dopiero nasuwa się wtórną koronę teleskopową, połączoną z protezą. Dzięki stałemu zacementowaniu uzyskujemy stabilne podparcie, powtarzalną oś wprowadzenia protezy i dobrą kontrolę sił żucia. W praktyce technik musi bardzo dokładnie opracować koronę pierwotną pod względem równoległości ścian, zbieżności i wysokości, bo od tego zależy tarcie i retencja całego systemu teleskopowego. Moim zdaniem to jedno z bardziej precyzyjnych rozwiązań w protetyce częściowej – daje świetną stabilizację protezy, zwłaszcza przy zredukowanej liczbie zębów filarowych. W dobrych pracowniach przy koronach teleskopowych standardem jest praca z paralelometrem i kontrola wszystkich powierzchni nośnych, właśnie dlatego, że pierwotna korona jest elementem stałym, a każdy błąd będzie później bardzo trudny do skorygowania. Warto też pamiętać, że używa się tu materiałów o wysokiej wytrzymałości i precyzji odlewu (stopy szlachetne lub Co-Cr), bo korona pierwotna pracuje latami jako stały filar konstrukcji.