W protezie całkowitej overdenture, matryca umocowana jest

W protezie całkowitej typu overdenture matryca zawsze umieszczana jest od strony dośluzówkowej, czyli tej powierzchni protezy, która bezpośrednio przylega do błony śluzowej wyrostka. To ma swój bardzo prosty, ale ważny sens techniczny: matryca ma „wchodzić” na element zakotwiczający, czyli patrycę (np. na wkładzie koronowo‑korzeniowym, zatrzasku kulowym, belce), który jest w podłożu protetycznym, a nie gdzieś z boku. Dzięki umieszczeniu matrycy po stronie dośluzówkowej siły żucia przenoszone są możliwie osiowo, a proteza ma stabilne, powtarzalne zakotwiczenie. W praktyce technik najpierw dokładnie lokalizuje położenie patrycy w jamie ustnej (lub na modelu roboczym), a następnie w płycie protezy frezuje odpowiednią wnękę i osadza w niej matrycę tak, aby jej oś pokrywała się z osią patrycy. Z mojego doświadczenia właśnie tu najczęściej wychodzą błędy: jeśli matryca jest minimalnie przesunięta, proteza zaczyna się klinować, trudniej ją wprowadzić i dochodzi do przeciążeń na zakotwieniu. Dobra praktyka jest taka, żeby przed ostatecznym zakotwieniem matrycy sprawdzić pasowanie na modelu kontrolnym i w ustach, użyć markerów zwarcia, sprawdzić tor wprowadzania protezy. W literaturze i standardach protetycznych podkreśla się, że elementy retencyjne w overdenture mają działać wspomagająco, a główne utrzymanie i tak zapewnia prawidłowo ukształtowana płyta protezy oparta na śluzówce. Dlatego właśnie matryca jest na powierzchni dośluzówkowej – ma współpracować z podłożem, a nie zastępować całą biomechanikę protezy.