Rysunek przedstawia sposób ustawiania zębów przednich górnych w protezie całkowitej, charakterystyczny dla metody

Wybranie metody Gysiego jest tutaj trafne, bo właśnie ta koncepcja ustawiania zębów przednich górnych w protezie całkowitej zakłada bardzo dokładną kontrolę nachylenia długich osi siekaczy względem płaszczyzny zwarciowej i linii pionowych. Na rysunku widać charakterystyczne pochylenie koron przy jednoczesnym zachowaniu porządku w ustawieniu – siekacze nie stoją „na baczność”, tylko są lekko inklinowane, tak aby uzyskać naturalną estetykę i stabilne prowadzenie sieczne. W metodzie Gysiego mocno podkreśla się znaczenie prowadzenia przedniego: zęby przednie mają przejmować kontrolę podczas ruchów protruzyjnych i częściowo w ruchach laterotruzyjnych, ale bez nadmiernych kontaktów, które destabilizowałyby protezę. Z mojego doświadczenia wielu techników trochę to lekceważy i ustawia zęby „na oko”, a potem lekarz i pacjent walczą z przeskakiwaniem protezy. W prawidłowo zastosowanej metodzie Gysiego siekacze górne są ustawione tak, by ich brzegi sieczne delikatnie pokrywały brzegi sieczne siekaczy dolnych, z zachowaniem odpowiedniej overjet i overbite, co daje ładny uśmiech i jednocześnie poprawia fonetykę, szczególnie głosek s, z, c. W praktyce laboratoryjnej oznacza to precyzyjne trasowanie osi zębów na modelu, kontrolę kątów nachylenia względem płaszczyzny Campera oraz stosowanie schematu zwarciowego przewidzianego przez Gysiego, który dobrze sprawdza się u większości pacjentów bezzębnych z przeciętną resorpcją wyrostków. To podejście jest zgodne z klasycznymi standardami nauczania protetyki: najpierw funkcja (stabilne zwarcie, prowadzenie), dopiero potem kosmetyka, choć w metodzie Gysiego jedno z drugim się fajnie łączy.