W klasyfikacji Galasińskiej-Landsbergerowej, II klasa oznacza braki

W klasyfikacji Galasińskiej‑Landsbergerowej II klasa rzeczywiście oznacza braki międzyzębowe, czyli tzw. luki w łuku zębowym otoczone z obu stron zębami filarowymi. Mówimy wtedy, że odcinek bezzębny jest ograniczony z przodu i z tyłu zębami własnymi pacjenta. To jest kluczowe, bo sposób planowania protezy częściowej bardzo mocno zależy od tego, czy mamy właśnie taki „odcinek międzyzębowy”, czy też brak skrzydłowy. W brakach międzyzębowych możliwe jest zaprojektowanie protezy częściowej o wyraźnie zdefiniowanych zębach filarowych po obu stronach luki. Dzięki temu można lepiej rozmieścić klamry retencyjne, podparcia okluzyjne, ciernie i ewentualne elementy precyzyjne, tak żeby obciążenie przenosiło się osiowo na zęby filarowe, zgodnie z zasadą dobrej praktyki protetycznej. W technice laboratoryjnej przy II klasie często wykonuje się projekt z wyraźnymi belkami, płycinami i stabilizatorami, opierając się na analizie paralelometrycznej, żeby uzyskać optymalny tor wprowadzenia protezy. Moim zdaniem to jedna z bardziej „wdzięcznych” sytuacji klinicznych, bo przy prawidłowym rozplanowaniu klamer i podpór można uzyskać bardzo dobrą stabilizację i retencję protezy oraz dość korzystny rozkład sił żucia. Warto też kojarzyć, że inne klasy w tej klasyfikacji opisują już braki skrzydłowe jednostronne czy obustronne, gdzie projektowanie protezy szkieletowej jest trudniejsze i wymaga bardziej rozbudowanych elementów dodatkowych (np. płytek podniebiennych, beleczek poprzecznych), żeby skompensować brak zębów filarowych z jednej strony luki.