Aparat retencyjny wykonany technologią termoformowania wykonuje się z gotowej płytki

W aparatach retencyjnych termoformowanych stosuje się standardowo gotowe płytki z twardego tworzywa (najczęściej PET-G, czasem poliuretan o zwiększonej sztywności) o grubości około 1,5–2,0 mm. Taka grubość zapewnia z jednej strony wystarczającą sztywność i stabilność, a z drugiej – komfort dla pacjenta i akceptowalną estetykę. Moim zdaniem to jest taki złoty środek między wytrzymałością a wygodą. Zbyt cienka płytka uginałaby się, szybciej by się odkształcała i gorzej utrzymywała zęby w osiągniętej pozycji po leczeniu ortodontycznym. Zbyt gruba byłaby niekomfortowa, powodowałaby trudności z mową, czasem też ucisk na przyzębie. W dobrych pracowniach technicznych pilnuje się nie tylko samej grubości, ale też jakości materiału: płytki muszą być jednorodne, bez pęcherzyków, odpowiednio przechowywane (bez przegrzewania, bez ekspozycji na promieniowanie UV). Przy termoformowaniu ważne jest też prawidłowe nagrzanie płytki – tak, aby materiał był plastyczny, ale nie przegrzany, bo wtedy może dojść do degradacji struktury i spadku wytrzymałości. W praktyce klinicznej takie aparaty pełnią funkcję stabilizacji po zakończonym leczeniu aparatem stałym, są łatwe do utrzymania w czystości, a ich wymiana w razie zużycia jest stosunkowo prosta, właśnie dzięki użyciu gotowych płytek twardych o standardowej grubości 1,5–2,0 mm. W wielu podręcznikach ortodontycznych i na kursach protetyczno-ortodontycznych ta wartość jest podawana jako standard dla klasycznych, przezroczystych retainerów termoformowanych.