Przyczyną stukania zębami w czasie mowy, u pacjentów użytkujących protezy całkowite akrylowe, może być

Prawidłowa odpowiedź wiąże się bezpośrednio z pojęciem wysokości zwarcia w protezach całkowitych. Podniesiona wysokość zwarcia oznacza, że w pozycji zwarciowej żuchwa jest zmuszana do zbyt dużego rozwarcia w stosunku do fizjologicznej wysokości zwarcia pacjenta. W praktyce klinicznej daje to typowy objaw: pacjent przy mowie i w czasie połykania „szuka” wygodniejszej, niższej pozycji i wtedy zęby sztuczne uderzają o siebie – słychać charakterystyczne stukanie zębami. Moim zdaniem to jest jedna z częstszych przyczyn niezadowolenia z nowych protez, zwłaszcza świeżo oddanych, kiedy wysokość zwarcia nie została idealnie dobrana na etapie rejestracji zwarcia. Przy prawidłowo ustalonej wysokości zwarcia, w spoczynku powinna być zachowana fizjologiczna przestrzeń spoczynkowa (freeway space), zwykle ok. 2–4 mm. Jeśli wysokość zwarcia jest podniesiona, ta przestrzeń zanika, mięśnie żucia są w stanie ciągłego napięcia, a każdy ruch mowy powoduje przedwczesne kontakty zębów. W dobrych praktykach protetycznych zawsze zwraca się uwagę na kontrolę wysokości zwarcia na etapie wzorników zwarciowych, próbnych ustawień zębów oraz przy oddaniu protez – sprawdza się fonetykę (głównie głoski s, z, c, dz) i komfort pacjenta. Jeżeli pacjent zgłasza zmęczenie mięśni, ból w stawie skroniowo-żuchwowym, trudności w mowie i właśnie stukanie zębami podczas mówienia, jednym z pierwszych podejrzeń powinna być nadmiernie podniesiona wysokość zwarcia. W takiej sytuacji standardowym postępowaniem jest korekta okluzji, czasem zeszlifowanie powierzchni żujących, a w skrajnych przypadkach nawet powtórne wykonanie protez z właściwą rejestracją zwarcia. Z mojego doświadczenia im staranniej wykonane są wzorniki zwarciowe i rejestracja centralna, tym rzadziej pojawia się problem stukania zębami wynikający z nieprawidłowej wysokości zwarcia.