Wskaż prawidłową kolejność uszeregowania wkładów koronowych, ze względu na rozległość ich powierzchni - od najmniejszej do największej.

Prawidłowa kolejność to: inlay, onlay, overlay, czyli od najmniejszego zasięgu rekonstrukcji do najbardziej rozległej. Inlay to wkład koronowy, który odtwarza ubytek wewnątrz korony zęba, bez obejmowania guzków. Leży „w środku” zęba – w obrębie bruzd i ścian ubytku, nie przykrywa szczytów guzków. Stosuje się go, gdy guzki są jeszcze wystarczająco mocne i nie wymagają dodatkowego podparcia – np. w średnich ubytkach klasy II w zębach bocznych. Onlay to już większy wkład, który obejmuje przynajmniej jeden guzek zęba i częściowo pokrywa powierzchnie żujące. Z praktyki technika: onlay projektujemy, kiedy korona jest osłabiona, guzki są podminowane i trzeba je objąć materiałem, żeby rozłożyć siły żucia i zminimalizować ryzyko pęknięcia ścian zęba. Overlay natomiast to najbardziej rozległa forma – pokrywa praktycznie całą powierzchnię żującą, zwykle wszystkie guzki, czasem zbliża się już zakresem do korony częściowej. Można powiedzieć, że overlay to taki „prawie full cap”, ale z zachowaniem większej ilości tkanek twardych niż przy klasycznej koronie. W nowoczesnej protetyce, szczególnie przy CAD/CAM i rekonstrukcjach adhezyjnych z ceramiki lub kompozytu, bardzo ważne jest dobre rozróżnianie tych trzech typów wkładów, bo od rozległości zależy przygotowanie zęba, projektowanie w programie, dobór materiału (np. ceramika o większej wytrzymałości przy onlay/overlay) oraz sposób klejenia. Moim zdaniem warto zapamiętać prostą zasadę: inlay – wewnątrz, onlay – na jednym lub kilku guzkach, overlay – prawie cała korona, pełne przykrycie guzków.