W której metodzie ustawiania zębów wzorniki zwarciowe należy ukształtować sferycznie?

W metodzie Fehra wzorniki zwarciowe formuje się sferycznie, ponieważ cała koncepcja tej metody opiera się na tzw. okluzji sferycznej. Chodzi o to, żeby powierzchnie okluzyjne zębów sztucznych i płaszczyzna zwarcia były dopasowane do wycinka kuli o określonym promieniu. Taki kształt wzorników pomaga później prawidłowo ustawić zęby w łuku i uzyskać zrównoważoną okluzję w ruchach bocznych i doprzednich. W praktyce technik, zanim zacznie ustawiać zęby, modeluje z wosku wzorniki tak, żeby ich powierzchnia żująca była lekko wypukła, zgodna z przyjętą krzywizną sferyczną. Dzięki temu łatwiej kontrolować przebieg krzywej Spee i krzywej Wilsona w protezie całkowitej. Moim zdaniem to jest jedna z tych rzeczy, które na początku wydają się „sztuczne”, ale jak się raz zobaczy różnicę w artykulacji, to już się nie chce wracać do przypadkowego kształtowania wosku. Dobrą praktyką jest też sprawdzanie, czy przy ruchach żuchwy zęby ustawione według Fehra ślizgają się po sobie gładko, bez zacinania, właśnie dzięki temu, że punkt wyjścia stanowiły prawidłowo uformowane, sferyczne wzorniki zwarciowe. W wielu pracowniach protetycznych przy protezach całkowitych, szczególnie u pacjentów z większą ruchomością żuchwy, metoda Fehra daje stabilniejsze warunki zwarcia i mniejsze ryzyko „wystrzeliwania” protezy z podłoża przy ruchach ekscentrycznych.