W krążku ćwicznym Friela wysokość stożków wynosi

Wysokość stożków w krążku ćwicznym Friela na poziomie 12–15 mm nie jest przypadkowa, tylko wynika z założeń czynnościowej techniki ustawiania zębów i treningu zwarcia. Tak wysokie stożki pozwalają wyraźnie zaznaczyć prowadzenie guzkowe oraz płaszczyznę okluzyjną w warunkach laboratoryjnych, zanim w ogóle wejdziemy w etap ustawiania zębów w protezach całkowitych. Dzięki temu technik może precyzyjnie obserwować ślizgi, kontakty w ruchach ekscentrycznych i ocenić, czy przyszłe ustawienie zębów będzie dawało stabilne, zrównoważone zwarcie. Moim zdaniem to jest fajne narzędzie szkoleniowe, bo te 12–15 mm daje „zapas” wysokości do szlifowania, korekt i symulacji różnych schematów okluzji, a jednocześnie stożki są na tyle wysokie, że nie zlewają się z płaszczyzną podstawy. W praktyce, gdy uczysz się ustawiania zębów w protezach całkowitych, pracujesz najpierw właśnie na takim krążku – obserwujesz jak zmiana wysokości i nachylenia stożków wpływa na prowadzenie żuchwy. W literaturze protetycznej i na większości kursów przyjmuje się właśnie zakres 12–15 mm jako standard, bo zapewnia on czytelne warunki kontaktu i dobre odwzorowanie przyszłych guzków zębów bocznych. Za niskie stożki nie dałyby tak wyraźnych ślizgów i kontaktów, za wysokie byłyby mało praktyczne i trudne do obróbki. Ten przedział to po prostu rozsądny kompromis między ergonomią pracy a czytelnością warunków zwarciowych.