Główną siłą utrzymującą protezy częściowe na podłożu jest siła

W protezach częściowych główną siłą utrzymującą je na podłożu jest siła tarcia, czyli opór przesuwania się elementów protezy po zębach filarowych i po śluzówce. W praktyce oznacza to głównie działanie klamer retencyjnych, prowadnic, płyty protezy i dobrze zaplanowanego toru wprowadzania. Moim zdaniem to jest takie „mechaniczne zakleszczenie” połączone z odpowiednio dobranym podcieniem na zębach – jeśli klamry są prawidłowo zaprojektowane paralelometrem, to proteza po prostu nie ma ochoty sama wypaść. W standardach protetycznych przy protezach częściowych zawsze kładzie się nacisk na analizę paralelometryczną, dobór podparć, cierni i klamer tak, żeby generować odpowiednią siłę tarcia przy minimalnym przeciążeniu zębów filarowych. Adhezja i kohezja mają tu znaczenie drugorzędne, bo w protezach częściowych pole kontaktu płyty z błoną śluzową jest mniejsze niż przy protezach całkowitych, a dodatkowo proteza częściowa opiera się głównie na zębach, nie tylko na śluzówce. W dobrze wykonanej protezie częściowej klamry obejmują zęby w strefie podcienia, a ich sprężystość oraz dokładne przyleganie ramion retencyjnych i stabilizujących wytwarzają tarcie, które przeciwdziała siłom wyrywającym podczas żucia, mówienia czy ziewania. W codziennej pracy technika czy lekarza oznacza to, że kluczowe jest prawidłowe ustawienie osi wprowadzenia, dobranie właściwych klamer (np. Roach, Ackers, pierścieniowe) i kontrola, czy po odlewie i wykończeniu konstrukcji metalowej retencja jest wystarczająca, ale nie za duża. Z mojego doświadczenia największy problem jest wtedy, gdy ktoś przecenia „przyssanie” płyty i zaniedbuje właściwą geometrię klamer – wtedy proteza częściowa zwykle albo spada, albo odwrotnie, jest tak zablokowana, że pacjent boi się ją zdejmować.