Zjawisko utraty kontaktu zwarciowego zębów przeciwstawnych, określane jest jako

Pojęcie „dyskluzja” oznacza właśnie utratę kontaktu zwarciowego zębów przeciwstawnych, czyli sytuację, gdy przy zamknięciu ust określone zęby nie stykają się tak, jak powinny w prawidłowej okluzji. Innymi słowy, mamy przerwę w zwarciu – brak fizycznego kontaktu guzków i bruzd zębów górnych i dolnych. Moim zdaniem warto to sobie wyobrażać na modelach: pacjent zagryza, a my widzimy, że np. siekacze w ogóle się nie dotykają, mimo że kłowy i trzonowce mają kontakt. To właśnie klasyczny przykład dyskluzji. W prawidłowej okluzji dążymy do równomiernego, wielopunktowego kontaktu w pozycji centralnej, co jest standardem w protetyce i ortodoncji. Dyskluzja może być skutkiem błędnie wykonanej odbudowy protetycznej, nieprawidłowego ustawienia zębów w protezie całkowitej, wady zgryzu albo zmian po ekstrakcjach bez późniejszego uzupełnienia braków. W praktyce technika dentystycznego oznacza to konieczność bardzo dokładnej kontroli zwarcia na artykulatorze, stosowania kalki okluzyjnej, korekty guzków i płaszczyzn okluzyjnych tak, aby nie doprowadzić do niezamierzonej dyskluzji. Dobrą praktyką jest też sprawdzanie prowadzeń – kłowej i siecznej – bo nieprawidłowe prowadzenie może powodować dyskluzję w odcinkach bocznych. W protetyce stałej i ruchomej przyjmuje się, że prawidłowe, zrównoważone zwarcie to podstawa komfortu pacjenta, stabilności protez i ochrony stawu skroniowo-żuchwowego. Dlatego prawidłowe rozpoznanie i nazwanie zjawiska, czyli „dyskluzja”, jest kluczowe przy analizie okluzji i planowaniu leczenia.