Według klasyfikacji Angle’a, o tyłozgryzie z wychyleniem górnych siekaczy świadczy

Prawidłowa jest II klasa, I podgrupa według klasyfikacji Angle’a, bo właśnie w tej grupie mamy typowy tyłozgryz z wychyleniem górnych siekaczy. W ujęciu Angle’a punkt wyjścia to relacja pierwszych trzonowców stałych. W klasie II guzek policzkowy mezjalny pierwszego trzonowca górnego znajduje się przed bruzdą międzyguzkową pierwszego trzonowca dolnego, czyli żuchwa jest cofnięta w stosunku do szczęki. W I podgrupie górne siekacze są wychylone wargowo, z większym nagryzem poziomym, często też z protruzją warg. W praktyce klinicznej widzisz pacjenta z cofniętą brodą, „wysuniętymi” jedynkami i dużą szparą między górnymi a dolnymi siekaczami przy zgryzie centralnym. Moim zdaniem warto to sobie kojarzyć obrazowo, bo wtedy łatwiej dobrać aparat – przy II klasie, I podgrupie często stosuje się aparaty czynnościowe (np. Twin Block, aktywator Andresena), które mają za zadanie pobudzić doprzedni wzrost żuchwy i jednocześnie kontrolować ustawienie siekaczy. W ortodoncji przyjętym standardem jest zawsze najpierw dokładna ocena relacji trzonowców w płaszczyźnie strzałkowej, a dopiero potem analiza położenia siekaczy. Dobre praktyki mówią też, żeby zwracać uwagę na profil twarzy – u pacjentów z II klasą, I podgrupą profil bywa wypukły, z retruzją bródki i często nieprawidłowym napięciem mięśnia okrężnego ust. W technice ortodontycznej to ma znaczenie przy ustawianiu zamków i doborze łuków – przy wychylonych siekaczach górnych planujemy zwykle ich retrakcję, np. po wcześniejszej ekstrakcji czwórek, żeby uzyskać prawidłowy nagryz poziomy i pionowy. W diagnostyce technik powinien umieć po samym modelu gipsowym rozpoznać II klasę, I podgrupę: cofnięta żuchwa, duży overjet i wyraźnie wychylone siekacze górne – to jest taki klasyczny obraz podręcznikowy.