Na rysunku przedstawione są rozseparowane kości czaszki. Numerem 4 oznaczono kość

Numer 4 wskazuje kość skroniową, czyli jedną z najważniejszych kości podstawy czaszki. Leży bocznie, poniżej kości ciemieniowej i przed kością potyliczną, obejmuje okolice przewodu słuchowego zewnętrznego oraz stawu skroniowo‑żuchwowego. To właśnie w kości skroniowej znajduje się panewka stawu skroniowo‑żuchwowego (dołek żuchwowy) i guzek stawowy, które są kluczowe w protetyce i w stomatologii zachowawczej, bo każdy błąd w odtwarzaniu zwarcia może przeciążać ten staw. Moim zdaniem warto ją sobie dobrze „poukładać w głowie”, bo na modelach czaszki często jest punktem odniesienia. Kość skroniowa ma część łuskową, bębenkową, sutkową i skalistą; w tej ostatniej znajduje się ucho wewnętrzne. W praktyce technika dentystycznego znajomość tej kości przydaje się przy projektowaniu szyn relaksacyjnych, analizie ruchów żuchwy na artykulatorze oraz przy ocenie zdjęć RTG i CBCT – łatwiej wtedy zrozumieć przebieg stawu, zatok i struktur sąsiednich. Dobre standardy nauczania wymagają, żeby umieć szybko rozpoznać kość skroniową na każdym rysunku czaszki: po położeniu bocznym, obecności otworu słuchowego i wyrostka jarzmowego, który łączy się z kością jarzmową i tworzy łuk jarzmowy, ważny punkt orientacyjny przy analizie profilu twarzy i planowaniu prac protetycznych.