Modele diagnostyczne w ortodoncji służą między innymi do

Modele diagnostyczne w ortodoncji to tak naprawdę podstawowe narzędzie do oceny wady zgryzu i planowania leczenia. Na podstawie wycisków gipsowych lub skanów cyfrowych technik dentystyczny i lekarz ortodonta mogą dokładnie obejrzeć ustawienie zębów w łuku, relacje między łukiem górnym a dolnym, szerokość łuków, stłoczenia, szparowatość, rotacje zębów, przemieszczenia w płaszczyźnie pionowej i poziomej. To właśnie na modelach najłatwiej zmierzyć nagryz poziomy i pionowy, sprawdzić klasę Angle’a, linię pośrodkową, a także ewentualne asymetrie. Moim zdaniem bez porządnych modeli diagnostycznych rozpoznanie wady zgryzu jest po prostu niepełne, bo w jamie ustnej ciężko jest wszystko dokładnie zmierzyć i udokumentować. W standardach ortodontycznych przyjęło się, że pełna diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, zdjęcia radiologiczne, dokumentację fotograficzną oraz właśnie modele diagnostyczne – tradycyjne gipsowe albo cyfrowe. Dzięki nim można też ocenić miejsce w łuku dla zębów stałych, zaplanować ewentualne ekstrakcje ortodontyczne, sprawdzić, czy jest szansa na wyrównanie zębów bez poszerzania łuku. W praktyce technik często wykonuje na modelach analizę przestrzenną, rysuje ołówkiem linie referencyjne, mierzy odległości suwmiarką ortodontyczną. Te wszystkie pomiary służą nie do samego wykonania aparatu, tylko najpierw do prawidłowego rozpoznania rodzaju i nasilenia wady zgryzu, co potem przekłada się na konkretny projekt leczenia i dobór odpowiedniego aparatu.