Elongacje zębów powstają na skutek

Elongacja zęba to inaczej jego wysuwanie się z zębodołu w kierunku przeciwległego łuku, gdy brakuje prawidłowego kontaktu zwarciowego. W praktyce dzieje się tak właśnie wtedy, gdy długo nie ma zębów przeciwstawnych i brak ten nie jest uzupełniony protezą, mostem albo innym stałym uzupełnieniem. Ząb „szuka” kontaktu – więzadła ozębnowe i aparat zawieszeniowy zęba mają pewną fizjologiczną sprężystość, a brak sił zwarciowych od strony antagonisty powoduje stopniowe wyrzynanie ponad płaszczyznę zwarcia. Z mojego doświadczenia to bardzo częsty problem np. przy długotrwałym braku szóstek w szczęce lub żuchwie – przeciwstawne szóstki potrafią się wysunąć nawet o kilka milimetrów. Klinicznie widzimy wtedy zaburzenie płaszczyzny zgryzu, trudności z wykonaniem prawidłowej protezy lub mostu, konieczność szlifowania zębów wydłużonych albo nawet wcześniejsze leczenie ortodontyczne czy ekstrakcję. Dobra praktyka protetyczna mówi jasno: braki zębowe powinny być uzupełniane możliwie szybko, żeby właśnie nie dopuścić do elongacji, przechylenia zębów sąsiednich i wtórnych wad zwarcia. W planowaniu leczenia zawsze ocenia się, czy ząb antagonista nie uległ już elongacji, bo to wpływa na wysokość zwarcia, dobór konstrukcji protezy częściowej, ustawienie zębów sztucznych i konieczność ewentualnej korekty okluzji. Dlatego odpowiedź o nieuzupełnionym braku zębów przeciwstawnych idealnie trafia w mechanizm powstawania elongacji zębów.