Na ilustracji przedstawiono szynę

Na ilustracji widać typową, przezroczystą szynę z elastycznego tworzywa, dopasowaną do łuku zębowego na modelu gipsowym, z zaznaczonymi (na fioletowo) obszarami retencyjnymi na powierzchniach wargowych. To jest klasyczna szyna wybielająca. W technice wybielania nakładkowego wykonuje się cienką, elastyczną szynę z przezroczystej folii termoplastycznej (np. 0,5–1,0 mm), która dokładnie obejmuje korony zębów, ale nie zmienia ich pozycji i nie modyfikuje kontaktów zwarciowych. Do tej szyny pacjent samodzielnie aplikuje żel wybielający na bazie nadtlenku karbamidu lub nadtlenku wodoru i nosi ją zgodnie z zaleceniami lekarza, zwykle kilka godzin dziennie lub w nocy. Moim zdaniem kluczowe jest tu to, że szyna wybielająca ma wyraźnie zaznaczone zagłębienia na powierzchniach policzkowych/wargowych, gdzie gromadzi się preparat wybielający – dokładnie tak jak na zdjęciu. Nie ma w niej żadnych elementów prowadzących, płaszczyzn zgryzowych, śrub czy masy akrylowej typowej dla szyn relaksacyjnych albo repozycyjnych. W codziennej praktyce technika wykonania takiej nakładki jest dość schematyczna: wycisk, model roboczy, ewentualne zablokowanie podcieni woskiem, termoformowanie folii, wycięcie brzegów, wypolerowanie i kontrola retencji. Dobrą praktyką jest wykonanie wysokiej, ale nieurazowej retencji – szyna powinna lekko „kliknąć” przy osadzaniu, ale nie może powodować urazów dziąseł. Przezroczystość materiału nie jest przypadkowa: pozwala lekarzowi ocenić rozkład żelu i ewentualne pęcherzyki powietrza. W protokołach wybielania domowego zawsze podkreśla się też, że taka szyna nie służy do korekty zgryzu ani do terapii bruksizmu – to tylko nośnik preparatu chemicznego, co dobrze widać na tej ilustracji.