Sprężynę typu omega stosuje się do

Sprężyna typu omega to klasyczny element druciany w aparatach ruchomych, projektowany właśnie do wychylania zęba w kierunku policzka, czyli do ruchu w stronę przedsionka jamy ustnej. Jej kształt przypomina literę Ω – w środku jest pętla sprężynująca, a ramiona sprężyny są zakotwiczone w płycie akrylowej aparatu. Dzięki temu można ją aktywować przez lekkie dogięcie pętli w kierunku zęba, który chcemy przesunąć na zewnątrz łuku. W praktyce stosuje się ją np. przy zębach wklinowanych do podniebienia lub przy lekkich stłoczeniach w odcinku przednim, kiedy trzeba „wyciągnąć” pojedynczy ząb bardziej policzkowo. Moim zdaniem ważne jest, żeby pamiętać o zasadzie: aktywacja ma być mała, kontrolowana i powtarzalna, zgodnie z ortodontycznymi standardami – lepiej kilka delikatnych dogięć niż jedno za mocne. Prawidłowo wykonana sprężyna omega ma gładkie zagięcia, brak ostrych kątów i jest ustawiona tak, aby jej część czynna stykała się z zębem w okolicy jego środka korony, mniej więcej na wysokości guzka lub brzegu siecznego. Dzięki temu siła działa możliwie blisko środka oporu zęba i ruch jest bardziej wychyleniowy, a nie rotacyjny czy niekontrolowany. Dobrą praktyką jest też kontrola, czy sprężyna nie uciska dziąsła i nie drażni wargi – w razie potrzeby dogina się ją w trzech płaszczyznach. W aparatach standardowych typu płytka Schwarza sprężyna omega jest jednym z podstawowych narzędzi do indywidualnych korekt położenia pojedynczych zębów, szczególnie w odcinku przednim szczęki.