W protezie pooperacyjnej widocznej na zdjęciu wykonano obturator

W protezie pooperacyjnej po resekcji części szczęki standardem jest wykonanie obturatora kielichowatego, otwartego, który wchodzi w ubytek tylko na ograniczoną głębokość – mniej więcej 1,5–2 cm. Taki kształt dokładnie widać na zdjęciu: część wypełniająca jamę pooperacyjną ma formę miseczki, z wyraźnym zagłębieniem od strony jamy ustnej, a nie jest to pełna, masywna bryła. Moim zdaniem to rozwiązanie jest najbardziej rozsądne na wczesnym etapie gojenia, bo zapewnia jednocześnie wypełnienie ubytku, poprawę mowy i połykania oraz ochronę rany, a przy tym nie blokuje dostępu do pola operacyjnego. Lekarz może łatwo kontrolować stan tkanek, oczyszczać jamę i modyfikować kształt obturatora przy kolejnych wizytach. Obturator otwarty pozwala też na odpływ wydzieliny z jamy nosowej lub zatoki, co zmniejsza ryzyko zalegania wydzieliny, stanów zapalnych i przykrego zapachu z ust. Przy zbyt głębokim lub całkowicie zamkniętym wypełnieniu w fazie pooperacyjnej mielibyśmy problem z uciskiem na świeżą ranę, punktowymi odleżynami i zaburzeniem ukrwienia tkanek, co zdecydowanie nie jest dobrą praktyką. W technice protetycznej uczy się, że obturator pooperacyjny musi być raczej lekki, łatwy do korekty, z elastycznym podejściem do kształtu – i właśnie forma kielichowata otwarta wypełniająca ubytek na około 2 cm najlepiej spełnia te wymagania. Później, po pełnym wygojeniu, często wykonuje się obturator docelowy o innym, bardziej rozbudowanym kształcie, ale to już kolejny etap rehabilitacji.