Które elementy zaznaczono cyfrą 1?

Zaznaczone na rycinie elementy to klasyczne dołeczki podniebienne, czyli niewielkie zagłębienia błony śluzowej położone w okolicy tylnej granicy podniebienia twardego, zwykle po obu stronach linii pośrodkowej, tuż przed przejściem w podniebienie miękkie. Anatomicznie odpowiadają ujściom przewodów gruczołów podniebiennych i są bardzo ważnym punktem orientacyjnym w protetyce. W technice wykonywania protez całkowitych dołeczki podniebienne wykorzystuje się przy wyznaczaniu tzw. tylnej granicy płyty protezy górnej. Dobra praktyka kliniczna mówi, że linia końcowa protezy powinna przebiegać nieco dystalnie od dołeczków podniebiennych, w obrębie tzw. strefy uszczelnienia tylnego, ale z ich uwzględnieniem jako wyraźnego markera anatomicznego. Dzięki temu uzyskuje się prawidłowe uszczelnienie brzeżne, lepszą retencję i stabilizację protezy podczas żucia, mówienia czy połykania. Moim zdaniem znajomość położenia i wyglądu dołeczków podniebiennych to jedna z tych „małych” rzeczy, które bardzo ułatwiają życie w praktyce – zarówno lekarzowi, jak i technikowi dentystycznemu. Na modelu gipsowym dobrze jest je sobie zawsze zaznaczyć ołówkiem, żeby przy projektowaniu płyty protezy nie skrócić jej zbyt mocno ani nie przeciągnąć za daleko, co mogłoby podrażniać podniebienie miękkie i wywoływać odruch wymiotny. W prawidłowo wykonanych protezach całkowitych według standardów nauczanych na kierunkach techniki dentystycznej, uwzględnienie dołeczków podniebiennych jest elementem podstawowym przy planowaniu zasięgu podstawy protezy górnej.