Z gipsu klasy IV należy wykonać modele

Prawidłowo wskazany gips klasy IV to materiał do wykonywania modeli dzielonych pod protezy stałe. Ten gips ma bardzo dużą twardość, wysoką odporność na ścieranie i minimalną rozszerzalność wiązania, dlatego w protetyce traktuje się go jako standard przy koronach, mostach, wkładach itp. Przy modelach dzielonych do prac stałych kluczowa jest precyzja odwzorowania granicy preparacji, kontaktów międzyzębowych i relacji zgryzowych – każdy mikrobłąd później widać na gotowej koronie. Gips klasy IV właśnie po to powstał: daje bardzo gładką powierzchnię, małą porowatość, dobrze znosi wielokrotne zdejmowanie i zakładanie czapeczek woskowych, pierścieni odlewniczych czy skanowanie w systemach CAD/CAM. W praktyce technik laboratoryjny zawsze sięga po gips twardy (klasa IV) do modeli roboczych dzielonych: segmentowanych na poszczególne zęby filarowe, osadzonych w podstawie z twardszego lub trochę miększego gipsu. Moim zdaniem to jest taki „złoty standard” – jeśli model pod koronę jest z gipsu słabszej klasy, to rośnie ryzyko starcia punktów stycznych, zniekształcenia krawędzi czy problemów z dopasowaniem pracy w ustach pacjenta. Dobre pracownie pilnują też właściwego dozowania woda/proszek, mieszania pod próżnią i odpowiednich warunków wiązania, bo nawet najlepszy gips klasy IV można zepsuć złą techniką. Warto pamiętać, że ten materiał jest droższy, ale przy protezach stałych liczy się dokładność, nie oszczędność na gipsie.