W protezie szkieletowej duży łącznik zębowy powinien być położony na powierzchniach zębów równoległych do analizatora lub na powierzchniach

W protezie szkieletowej duży łącznik zębowy (major connector zębowy) musi przebiegać po możliwie stabilnych, przewidywalnych powierzchniach podparcia. Dlatego klasyczna zasada projektowania mówi, że powinien on być prowadzony po powierzchniach równoległych do analizatora albo po powierzchniach językowych zębów górnokątowych. Te zęby mają korzystny kształt korony i pochylenie, które pozwala uzyskać dobrą równoległość do wybranego toru wprowadzenia protezy. Powierzchnie językowe górnokątowych są dość szerokie, relatywnie gładkie i dobrze widoczne w paralelometrze, więc łatwo tam zaprojektować przebieg łącznika tak, żeby nie tworzyć podcieni i nie powodować nadmiernego klinowania protezy przy zdejmowaniu. W praktyce technik najpierw ustala tor wprowadzenia w paralelometrze, zaznacza linie równoległe na modelu i sprawdza, gdzie łącznik może „oprzeć się” na szkliwie. Właśnie okolice językowe górnych kłów i przedtrzonowców często dają najkorzystniejszy kompromis między retencją a brakiem urazu dla tkanek. Moim zdaniem to jest jedno z tych pytań, które mocno porządkują w głowie zasadę: łącznik nie ma iść tam, gdzie popadnie, tylko tam, gdzie morfologia i geometria zębów umożliwiają stabilne, równoległe prowadzenie. W dobrze zaprojektowanej protezie szkieletowej taki przebieg łącznika przekłada się później na mniejsze przeciążenia klamer, lepszą stabilizację i większy komfort pacjenta, bo proteza nie „zawiesza się” na przypadkowych punktach kontaktu.