W procesie wstępnego polerowania protez akrylowych, do złagodzenia rys powstałych podczas mechanicznej obróbki frezami, należy użyć

W procesie wstępnego polerowania protez akrylowych standardem warsztatowym jest użycie papki pumeksowej i wilgotnego filcu. To połączenie daje kontrolowane, dość agresywne, ale wciąż bezpieczne dla akrylu działanie ścierne. Pumeks w formie papki ma odpowiednią granulację, żeby skutecznie zmatowić i „złagodzić” rysy po frezach węglikowych czy diamentowych, a jednocześnie nie przegrzewa materiału. Wilgotny filc działa jak elastyczny nośnik – dobrze dopasowuje się do wypukłości i wklęsłości płyty protezy, nie „wgryza się” punktowo w akryl i równomiernie rozprowadza papkę. Z mojego doświadczenia, jak filc jest tylko lekko zwilżony, to polerowanie idzie płynnie, bez przypaleń i bez ryzyka powstania falistości powierzchni. Suchy filc przy tej fazie powoduje większe tarcie, a więc lokalne przegrzewanie i możliwość odkształceń lub mikropęknięć, co jest niezgodne z dobrą praktyką techniki dentystycznej. W technologiach opisanych w podręcznikach do protez akrylowych przyjmuje się schemat: po mechanicznej obróbce – wstępne polerowanie pumeksem na wilgotnym filcu, a dopiero potem wykończenie na wysoki połysk pastami polerskimi na szmaciakach. Takie postępowanie zapewnia gładką, ale jeszcze nie „lustrzaną” powierzchnię, dobrze przygotowaną do końcowego polerowania. W praktyce pracownianej dzięki temu zmniejsza się odkładanie płytki bakteryjnej na protezie i poprawia komfort użytkowania, bo pacjent nie odczuwa chropowatości językiem ani policzkiem.