Na rysunku przedstawiającym rzut wargowy zębów przednich strzałką zaznaczono ząb sieczny dolny

Na rysunku pokazany jest rzut wargowy, czyli patrzymy na zęby tak, jakbyśmy stali przed pacjentem twarzą w twarz. To jest klucz: w stomatologii stronę prawą i lewą zawsze określa się z punktu widzenia pacjenta, a nie osoby patrzącej. Strona prawa pacjenta jest więc po lewej stronie rysunku. Strzałka wskazuje ząb w łuku dolnym, dokładnie w linii pośrodkowej, ale przesunięty na prawą stronę pacjenta. Nie jest to ząb boczny, bo leży tuż obok linii środkowej i ma typową, wąską koronę zbliżoną do kształtu zęba przyśrodkowego, ale lekko bardziej smukłą – cecha charakterystyczna siekacza przyśrodkowego dolnego prawego. W praktyce technika dentystycznego prawidłowa identyfikacja zębów według położenia (przyśrodkowy/boczny, prawy/lewy, górny/dolny) jest absolutną podstawą przy ustawianiu zębów w protezach, przy opisywaniu modeli diagnostycznych czy stosowaniu systemów oznaczeń, np. FDI (41 – siekacz przyśrodkowy dolny prawy). Moim zdaniem warto od razu kojarzyć ten schemat: w żuchwie przyśrodkowe są najbliżej linii pośrodkowej, a boczne tuż obok nich dystalnie. Na wyciskach, modelach i w artykulacji pomaga to uniknąć pomyłek przy dobieraniu zębów sztucznych i przy korektach zgryzu, bo każde przesunięcie o jeden ząb zmienia estetykę i funkcję cięcia pokarmu.